Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2016

Μια μικρή ματιά απ' το συλλεκτικό ΤΕΝΤΥΜΠΕΡ 2016

Κάλυμμα (κουβερτούρα) 


Εξώφυλλο

Σελ 1

Σελ 2

Σελ 3

Σελ 4

Σάββατο, 9 Απριλίου 2016

Παλιά και καινούρια prints στις Αυτοεκδόσεις Comicdom, στο Γαλλικό Ινστιτούτο 15-17 Απριλίου

Μεγάλη προσοχή φέτος μιας και το Comicdom στις 15-17 Απριλίου δεν είναι μόνο στην Ελληνοαμερικανική Ένωση (Μασσαλίας 22) αλλά επεκτείνεται και στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών  (Σίνα 31) που θα στεγάσει Αυτοεκδόσεις, Artist Alley, την έκθεση κόμικ Εν Αιθρία 7, κ.α.  
Εκεί, θα σας περιμένω με την καινούρια μου αυτοέκδοση κόμικ DJSMO'48 , με περιορισμένο αριθμό 15 αντιτύπων του (Sub)Garden Party (για όσους δεν προλάβατε να το πάρετε πέρσι), αλλά και με prints μεγέθους Α3 εμπνευσμένα από τα κόμικ μου (και όχι μόνο). 




















Πέμπτη, 11 Φεβρουαρίου 2016

Long Live The -Stephen- King! (Από τη ομιλία μου στο Death Disco 10/2/16)

Η πρώτη μου επαφή με τον «Βασιλιά», Στίβεν Κινκ έγινε μέσα από την τηλεοπτική μετάδοση της  «Christine» ή του «ΙΤ», αλλά πραγματικά δεν θυμάμαι ποιο ήρθε πρώτο. Πολύ αργότερα βρέθηκα με έναν φίλο μου που κουβαλούσε κάτι βιβλία «τούβλα» για να μου πει «Ξέρεις, είναι αυτός που έχει γράψει τα παραπάνω, αυτά και άλλα τόσα, είναι φοβερός, διάβασε τον!» 

"Christine" Ακουαρέλα σε Α3


 Στην αρχή, το μέγεθος των βιβλίων του και μόνο έφτανε να με τρομάξει από τον Στίβεν Κινκ, αλλά μιας και εκεί που παραθερίζω δεν έβαλα ποτέ τηλεόραση και ούτε τα κομπιούτερ είχαν μπει στη ζωή μου με όλα τα κόμικς να τα είχα χιλιοδιαβάσει και βαρεθεί, το να αρχίσω ένα τεράστιο βιβλίο του ώστε να περάσω τις ώρες μου ήταν πρόκληση. Και πραγματικά εκεί είδα πως είχε το ταλέντο να σε κερδίζει από την πρώτη γραμμή! Έκτοτε κυνηγούσα το κάθε νέο του βιβλίο ή το πιο διαδεδομένο, παρόλο που θα έλεγα πως είμαι περισσότερο φαν του είδους της Επιστημονικής Φαντασίας παρά του Τρόμου.

 Και δεν είναι τυχαία «Βασιλιάς» αυτού του Τρόμου. Ακόμα και σήμερα πιστεύω ότι του αρέσει περισσότερο να μπαίνει στην διαδικασία γράψει από το να θέλει να είναι ένας απλός bestsellerάκιας! Κατ’ αρχήν βλέπω πως έχει συγγραφικές εμμονές πράγμα που στα μάτια μου τον κάνει φοβερά συμπαθή: Περιγραφές αμερικάνικων κωμοπόλεων της δεκαετίας του ’50, κριτική στον κλασσικό αμερικάνικο τρόπο ζωής, παρέες από απροσάρμοστα πιτσιρίκια που καλούνται να λύσουν ένα μυστήριο που κανείς απ’ τους μεγάλους δεν τους πιστεύει, μικροκοινωνίες, μοναχικοί συγγραφείς, καλλιτέχνες και τραγουδιστές που κάποια στιγμή σαν τον ίδιο πιάσανε την καλή και «εμπορευματοποιήθηκαν», άνθρωποι με ψυχικές και μεταφυσικές ικανότητες, εκνευρισμένοι έφηβοι που επαναστατούν στους γονείς τους, Rock N Roll, κ.α. 



 Αλλά επειδή το σημερινό μας θέμα είναι και η θεματολογία του Τρόμου μέσα από τα βιβλία του Στίβεν Κινκ θέλω να θέσω μια προβοκατόρικη ερώτηση: Είναι βιβλία Τρόμου τα βιβλία του Στίβεν Κινκ; Όπως και ο ίδιος έχει εξηγήσει σχετικά με τον τρόμο, αυτός προέρχεται από τους δικούς μας ανεξερεύνητους φόβους. Κλόουν που τρώνε παιδιά, παλιά αυτοκίνητα που είναι δαιμονικά, ξενοδοχεία που είναι στοιχειωμένα, τι μπορεί να πάθει ένας συγγραφέας άμα πέσει στην φροντίδα της μεγαλύτερης φαν του ή την κατάρα ενός τσιγγάνου μάγου. Έτσι ο Κινκ ξεκινάει πάντα από μια απλή φοβία, καθημερινή, παιδική, αθώα, που ενισχυμένη από τις πεποιθήσεις των ηρώων του βγαίνει από το ασυνείδητο τους και γίνεται με έναν μεταφυσικό τρόπο τελείως πραγματική. Ο Κινκ κάνει ψυχογραφήματα χαρακτήρων, τόσο συχνά που θαρρείς πως τελικά θέλει να σου περιγράψει κάτι παραπάνω από την περιγραφή ενός απλού τέρατος. Πολύ χαρακτηριστικό να προσέξει κανείς πόσο εύκολα μπορεί να μπει στην σκέψη κάποιου ήρωα και να μας κάνει να καταλάβουμε τα κίνητρα του λίγες στιγμές νωρίτερα πριν τον τραγικό θάνατο του. Ίσως αυτός είναι κι ο λόγος που τα βιβλία του μπορεί να είναι ογκώδη, ο λόγος που δύσκολα μεταφέρεται πιστά στον κινηματογράφο, ο λόγος που μπορεί τα βιβλία του να έχουν τόσο μεγάλη επιτυχία. Ο λόγος που είναι τελικά ένας μεγάλος Αμερικάνος συγγραφέας και όχι (θα μπορούσε μιας κι έχει πάντα καλές ιδέες) να είναι ένας απλός σεναριογράφος ή σκηνοθέτης (το αναφέρω μιας και η μόνη του σκηνοθετική δουλειά το Maximum Overdrive απέτυχε παταγωδώς.) 



 Εντάξει, να ξαναπώ τα αρνητικά: Είναι bestsellerάκιας! Το όνομα του πουλάει και πιάνει περισσότερο χώρο στο εξώφυλλο από τον ίδιο τον τίτλο του εκάστοτε βιβλίου. Πολλές φορές «κάνει κοιλιές» ή επαναλαμβάνεται. Είναι χωμένος στον χώρο της τηλεοπτικής και κινηματογραφικής βιομηχανίας σχεδόν όσο ο Σπίλμπεργκ ή ο Σταν Λι. Άλλα παραμένει ο Βασιλιάς! Κάθε φορά που θα αρχίσεις να διαβάζεις ακόμα ένα βιβλίο του, ξέρεις ότι όσα αρνητικά και να του προσάψεις, το βιβλίο του θα σε ρουφήξει από την πρώτη κιόλας αράδα του και δεν θα σε αφήσει σε ησυχία μέχρι να διαβάσεις και την τελευταία του λέξη!

....Οπότε, υψώνουμε το ποτήρι μας και λέμε, LONG LIVE THE KING!

(Ευχαριστώ τον Γιώργο Σαφελά για τη βραδιά, και τον Τζανέτο Καβαλιώτη για τις φωτογραφίες)

Τρίτη, 9 Φεβρουαρίου 2016

Μπούμερανκ (pg 6-10 of 40)


Αχ, η αφέλεια και η έπαρση των 20 χρόνων μου! 






Δευτέρα, 8 Φεβρουαρίου 2016

Μπούμερανκ (pg 1-5 of 40)

Εδώ είναι και το origin του πλανήτη Πρά-ακ! Το κόμικ, αρκετά πρωτόλειο το έφτιαξα το 1991 σε ηλικία 21 ετών όλο με τέμπερα και αριθμείται στις 40 σελίδες. Το restoration δεν ήταν καθόλου εύκολο μιας και λόγω μεγέθους δεν κατάφερα να το σκανάρω (πάρα να το φωτογραφήσω) ενώ οι διάλογοι προστέθηκαν από πάνω με δική μου γραμματοσειρά. Εδώ οι πρώτες πέντε σελίδες. 






Κυριακή, 17 Ιανουαρίου 2016

Κέϊτζ Χέντλοκ

Σχέδιο: Enki Bilal
Δημοσιογράφος: Αγαπημένοι μου τηλεθεατές καλημέρα σας. Βρισκόμαστε έξω από το χειρουργείο καθώς προσπαθούμε να αποσπάσουμε μερικές κουβέντες από τον Κέϊτζ Χέντλοκ, τον ανατρεπτικό καλλιτέχνη πού πέρυσι τέτοια εποχή έκαψε την Εθνική Πινακοθήκη προκαλώντας μεγάλη αίσθηση στην σύγχρονη καλλιτεχνική σκηνή. Πείτε μου κύριε Χέντλοκ, έχετε μετανιώσει για εκείνη την πράξη σας; 

Ο ΚΕΪΤΖ ΧΕΝΤΛΟΚ, ΕΝΑΣ ΠΟΛΥ ΧΟΝΤΡΟΣ ΑΝΔΡΑΣ ΓΥΡΩ ΣΤΑ ΣΑΡΑΝΤΑ , ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΙΑ ΤΡΙΧΑ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ( ΠΙΘΑΝΟΝ ΚΑΙ ΣΤΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΣΩΜΑ) ΚΑΘΕΤΑΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΤΗΣ ΜΕ ΣΑΡΔΟΝΙΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΓΔΥΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΜΕ ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΓΑΛΑΖΙΑ ΤΟΥ ΜΑΤΙΑ. ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΤΟΝ ΚΑΝΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΕΤΡΑΓΩΝΟ ΜΕΤΑΛΛΙΚΟ ΚΛΟΥΒΙ, ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΕΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΛΑΙΜΟ ΤΟΥ, ΠΑΓΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟ ΣΤΡΟΓΓΥΛΟ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΙ ΣΕ ΕΝΑ ΑΤΣΑΛΙΝΟ ΚΥΒΟ ΠΟΥ ΜΟΙΑΖΕΙ ΝΑ ΚΟΥΒΑΛΑΕΙ ΕΚ ΓΕΝΕΤΗΣ. 

 Χέντλοκ: Όχι γιατί να ντρέπομαι; Ήτανε μια πράξη λύτρωσης. Λύτρωσης από το παρελθόν και την δέσμευση μας για το τι είναι τέχνη. Κοίταξε, έχω ξαναμιλήσει για αυτά. Ο κόσμος ή οι δικαστές που το έλαβαν ως εμπρησμό, βανδαλισμό ή φθορά εθνικής περιουσίας, απλώς παίξανε το παιχνίδι μου.
Δημοσιογράφος (ΧΑΜΟΓΕΛΩΝΤΑΣ ΤΥΠΙΚΑ) : Παρ’ όλα αυτά, έγινε δίκη και δικαστήκατε.
Χέντλοκ: Όλα αυτά αποτελούσαν μέρος του έργου. Για να σου λύσω πάντως την απορία, ο δικηγόρος έπεισε το δικαστήριο πως δεν έχω σώας τας φρένας και πρέπει να με αναλάβει η μαμά Ψυχιατρική. Αυτός είναι και ο λόγος που σήμερα δεν βρίσκομαι πίσω από τα σίδερα, αλλά σε αυτό το χειρουργείο. 
Δημοσιογράφος: Είστε εδώ για να σας αφαιρέσουν το…. (ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΠΟΙΑ ΛΕΞΗ ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΦΑΝΕΙ ΑΓΕΝΗΣ, ΦΑΝΤΑΣΤΗΚΕ ΠΩΣ ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΤΗ ΠΑΝΤΟΜΙΜΑ ΕΝΟΣ ΚΛΟΥΒΙΟΥ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΤΗΣ ΗΤΑΝ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΤΡΟΠΟΣ). 
Χέντλοκ: Το «κλουβί»! Πες το κούκλα μου! Μην το μην το φοβάσαι! Όσο φοβόμαστε να πούμε την αλήθεια, τόσο περισσότερο μαλακές και υποκριτές γινόμαστε! Ναι, οι δικαστές, η κοινωνία και όλος ο «ηθικός» κόσμος θεώρησε πως για την βίαιη συμπεριφορά μου δεν φταίει κανείς άλλος από αυτό το γαμημένο σιδερένιο πράγμα με το οποίο και είχα την ατυχία ή την τύχη λέω εγώ, να γεννηθώ μαζί του. 
Δημοσιογράφος (ΠΙΟ ΘΑΡΡΕΤΑ): «Τύχη»; Πραγματικά θεωρείτε τύχη αυτήν την…γενετική σας ανωμαλία; 
Χέντλοκ: Αυτή η γενετική ανωμαλία ήταν που με αποξένωσε από τον υπόλοιπο κόσμο και με βοήθησε να κάνω τόσο ακραία και μηδενιστική τέχνη. Δεν θα μου έπαιρνες σήμερα συνέντευξη αν δεν είχα το κλουβί γύρω από το κεφάλι μου.

ΠΑΥΣΗ. ΒΓΑΖΕΙ ΕΝΑΝ ΑΝΑΣΤΕΝΑΓΜΟ ΚΑΙ ΕΝΩΝΕΙ ΣΤΙΣ ΑΚΡΕΣ ΤΟΥΣ ΤΑ ΚΟΝΤΟΧΟΝΤΡΑ ΔΑΧΤΥΛΑ ΤΟΥ. ΠΑΡΑΤΗΡΟΥΜΕ ΠΩΣ ΤΑ ΝΥΧΙΑ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΟΜΜΕΝΑ ΠΟΛΥ ΚΟΝΤΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙΠΟΙΗΜΕΝΑ. ΙΔΙΑ ΠΕΡΙΠΟΙΗΜΕΝΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΟ ΛΕΥΚΟ ΤΟΥ ΚΟΥΣΤΟΥΜΙ. 

Χέντλοκ (ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΣΤΡΑΜΜΕΝΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ, ΠΑΡΑ ΣΤΗΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ) : Και σε λίγα λεπτά θα μου το αφαιρέσουν. Να γίνω ένας ακόμα βαρετός καλλιτέχνης σαν τους άλλους. Θα μου αφαιρέσουν αυτό που μου έδινε ενέργεια και δύναμη. Αλλά δεν θα τους αφήσω! Θα τους πάρω όλους κάτω μαζί μου…στον Άδη! 
Δημοσιογράφος (ΤΡΟΜΑΓΜΕΝΗ): Τι εννοείτε, κύριε Χέντλοκ; 

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ  ΔΙΑΚΟΠΤΕΤΑΙ ΑΠΟ ΜΙΑ ΝΕΑΡΗ ΝΟΣΟΚΟΜΑ ΠΟΥ ΜΟΛΙΣ ΜΠΗΚΕ ΚΑΙ ΑΠΕΥΘΥΝΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΧΕΝΤΛΟΚ.. 

Νοσοκόμα: Με συγχωρείτε κύριε Χέντλοκ. Θα πρέπει να περάσετε γα την νάρκωση. 

Ο ΧΕΝΤΛΟΚ ΖΗΤΑΕΙ ΣΥΓΝΩΜΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΚΟΠΗ ΚΑΙ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΑΚΟΛΟΥΘΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΝΟΣΟΚΟΜΑ. ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΜΠΕΙ ΣΤΟ ΑΣΑΝΣΕΡ  ΠΟΥ ΘΑ ΤΟΝ ΠΑΕΙ ΣΤΟ ΙΣΟΓΕΙΟ, ΣΚΥΒΕΙ ΣΤΟ ΑΥΤΙ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥ ΚΑΛΥΠΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΜΙΚΡΟΦΩΝΟ ΜΕ ΤΟ ΧΕΡΙ. 

Χέντλοκ (ΨΙΘΥΡΙΣΤΑ): Θυμάσαι που σου είπα ότι όλα είναι βάση σχεδίου; Να σου αποκαλύψω λοιπόν πως πέρσι, ένα μήνα πριν κάψω την Εθνική Πινακοθήκη, πήγα και έκανα μια δικιά μου εγχείρηση μετατρέποντας αυτό εδώ το «κλουβί» σε πυροκροτητή μιας μικρής ατομικής βόμβας! Οι χειρούργοι θα βρεθούνε μπροστά σε μεγάλη έκπληξη μόλις προσπαθήσουν να το αποσπάσουν από το κεφάλι μου!

Η ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ ΜΕΝΕΙ ΜΕ ΑΝΟΙΧΤΟ ΤΟ ΣΤΟΜΑ. Ο ΧΕΝΤΛΟΚ ΜΠΑΙΝΕΙ ΣΤΟ ΑΣΑΝΣΕΡ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗΝ ΝΟΣΟΚΟΜΑ ΕΝΩ ΓΥΡΙΖΕΙ ΓΙΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΟΡΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥ: 

Χέντλοκ: Όλα αποτελούνε μέρος του έργου! Σου το είπα, αλλά εσύ κοίταζες τα νύχια μου! Τώρα είναι πολύ αργά. Θα σε συναντήσω κάτω λοιπόν! Εσένα και όλους τους υπόλοιπους… 

ΤΟ ΑΣΑΝΣΕΡ ΚΛΕΙΝΕΙ.

Σάββατο, 2 Ιανουαρίου 2016

Δυο χιλιάδες δεκαέξι


Δυο χιλιάδες δεκαέξι, λοιπόν. Δυο χιλιάδες δεκαέξι! Δεν χορταίνω να το προφέρω, θαυμάζοντας που έχουμε φτάσει ως Ανθρωπότητα, τι έχουμε καταφέρει. Ένα σιγανό σφύριγμα με αναγκάζει να κοιτάζω τον έναστρο ουρανό την ώρα που το ασημένιο Οικουμενικό σκάφος γλιστρά σιωπηλά πάνω από το κεφάλι μου με τα χιλιάδες χριστουγεννιάτικα φωτάκια και το ΕΙΡΗΝΗ ΣΤΟΝ ΓΑΛΑΞΙΑ να αναβοσβήνει στο πλάι σε όλες τις διαπλανητικές γλώσσες.

 Η θερμική στολή διατηρεί στο σώμα μου την θερμοκρασία ενός δροσερού απογεύματος του Ιουνίου και τα χνώτα μου είναι ο μόνος παραδοσιακός τρόπος για να καταλάβω την διαφορά της εξωτερικής θερμοκρασίας που βρίσκεται στους –1 (όπως μου εμφανίζεται τρισδιάστατη η πληροφορία στον χώρο με το που θα την σκεφτώ). 
 Ακουμπώντας απαλά με το διαδραστικό μου γάντι στον αυχένα του ρομπότ που ζητιανεύει με το ένα πράσινο μάτι του μισοσβησμένο, του δίνω τα 567 TESLA ενέργειας που μου περισσεύουν αλλά εκείνου (παλιό μοντέλο του ’93) του είναι απαραίτητα και το ακούω να να με ευχαριστεί γουργουρίζοντας σε κάτι που ακούγεται με τουρκοαραβική γλώσσα. Με το γάντι συνδεδεμένο ακόμα στον σκουριασμένο αυχένα του, του στέλνω εγκεφαλικά ακόμα μία πληροφορία: ‘Έχει υγρασία και έχεις σκουριάσει. Πήγαινε στο Α35. Σήμερα κάνουν επισκευές και μοιράζουν ανταλλακτικά.’. Τα μάτια του ως δείγμα φόρτισης γίνονται γαλανά, κάνει επιτόπου στροφή και ξεκινάει κουτσαίνοντας.

Δεν προλαβαίνω να το παρακολουθήσω που στρίβει στο παρακάτω στενό και το ολόγραμμα του Χλόμπο εμφανίζεται μέσα στο οπτικό μου πεδίο να με ρωτήσει που βρίσκομαι και γιατί έχω αργήσει ενώ όλοι οι υπόλοιποι έχουν μαζευτεί για την παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Δεν είναι κακό παιδί ο Χλόμπο. Άσχετα αν κάθε φορά προσπαθώ να καταλάβω τις περίεργες εκφράσεις του την ώρα που μεταλλάσσονται συνεχώς σε ένα πρόσωπο που μοιάζει με αφηρημένη χρυσογαλάζια ζύμη με τρεις κουκκίδες για μάτια. Φαντάζομαι πως και εκείνου θα του φαίνονται περίεργες οι δικές μας γήινες εκφράσεις. Είναι δεύτερης γενιάς απελευθερωμένων Εκτοριανών και μια μικρή διαπλανητική προκατάληψη από μέρους του για τους γήινους είναι φυσικό να υπάρχει. Του λέω πως έρχομαι ελπίζοντας να μην ήταν θυμωμένος όλη αυτή την ώρα.

 Η ένδειξη στην ενέργεια TESLA βρίσκεται στο πορτοκαλί, ένα βήμα στο να κοκκινίσει και μετά να μείνω χωρίς, έχω μόλις 15 λεπτά και 56 δευτερόλεπτα μέχρι την αλλαγή του χρόνου και μου έχουν μείνει μόνο 1768T. Βλαστημώ, γιατί αν δεν τα είχα δώσει σε εκείνο το ρομπότ ίσως να είχα την άνεση να χρεώσω ένα χοβερκαμπ να με πετάξει ακριβώς έξω από το σπίτι σε λιγότερο από ένα λεπτό.

 Δεν χωνεύω τους χρονοθαλάμους και ο λόγος είναι γιατί στην καλύτερη προσφορά τους σου προσφέρουν μόνο 12 λεπτά παρελθοντικού χρόνου και όλο αυτό για 815Τ, αλλά με την ενέργεια που μου έχει απομείνει είναι η μόνη λύση για να φτάσω στην ώρα μου. Απλώνω το ολογραφικό μου οδηγό στο χώρο, να με καθοδηγήσει στον πιο κοντινό απ’ τους θαλάμους και μια μοβ γραμμή ορατή μόνο στους δικούς μου οπτικούς νευρώνες που καταλήγει στον προορισμό μου εμφανίζεται φωτεινή κάτω από τις μπότες μου. Υπολογίσιμος χρόνος με τα τα πόδια: 3 λεπτά και 47 δευτερόλεπτα.

Είμαι εκεί σε 4 και κάτι, παρόλο που ήμουν βιαστικός. Προσπέρασα γρήγορα το παλιό Μουσείο Κινητού Τηλεφώνου με τα κινούμενα γκραφίτι στους τοίχους και την Πλατεία Δωρεάν WiFi, ενώ λίγα δευτερόλεπτα πριν φτάσω στην τελική ένδειξη του φωτεινού κόκκινου κύκλου πάνω στο πεζοδρόμιο αρχίζει αυτόματα να υψώνεται μέσα από αυτόν ο χρονοθάλαμος. Η πόρτα ανοίγει και μπαίνω βιαστικά μέσα.

 Κλείνει απότομα. Εκεί βρωμάει σκατά και ούρα. Πεταμένες στο πάτωμα, σύριγγες, αποτσίγαρα, στικάκια USB. Εσωτερικά στον κυλινδρικό του τοίχο, αυτοκόλλητα πορνογραφικών σάιτ με γαμήσια, πισωκολητά και πίπες κολλημένα το ένα πάνω στο άλλο, μου ζητάνε να συνδεθώ με ένα κλικ όσο ψάχνω προσεκτικά την ένδειξη εκκίνησης του χρονοθαλάμου που είναι το γνωστό κόκκινο σύμβολο ενός ιπτάμενου αυτοκινήτου Ντελόρεαν. ‘Κλινκ!’ είναι ο ήχος που κάνει μόλις το πατάω με το γάντι μου.
Τα φώτα χαμηλώνουν. Στη συνέχεια, βουητό και ένα περίεργο φως που κάνει να διακρίνονται τα κόκαλα μου σαν να γίνομαι ξαφνικά διάφανος. Μπορεί και να γίνομαι, δεν ξέρω πως λειτουργούν αυτά τα μαραφέτια ή αν τηρούν βασικούς κανόνες υγιεινής και ασφαλείας , σημασία έχει πως βιάζομαι να προλάβω το νέο έτος με τους…

 Ξαφνικά, εξωτερικός κρότος. Και απότομο σκοτάδι.
(Γαμώτο! Είναι φυσιολογικό αυτό;) 
Δεύτερος κρότος.
 (Ψυχραιμία. Μη πανικ…)
 Ντρου, ντρου, ντρου,ντρου,ντρου…
(Τι είν’ αυτό; Δεν το’χει ξανακάνει. Έχω ακούσει ιστορίες για ανθρώπους που όταν χρησιμοποίησαν χρονοθαλάμους…)
Ήχος από μεταλλικά νύχια που ξύνουν με μανία εξωτερικά τον θάλαμο σαν κάποιος να προσπαθεί να μπει μέσα.
 (Γαμώτο, βγάλτε με! Βγάλτε με! Βγάλ…) 

 -ΓΚΝΤΑΠ! Τινάζομαι απότομα μπροστά.
 «Αει, μαλάκααα! Κουνήσου, ρε μαλάκα!», ακούω, αλλά όχι από απ’ έξω.

 Όλες μου οι αισθήσεις έχουν επανέλθει. Όλα είναι τελείως διαφορετικά σαν να ξύπνησα από όνειρο, ή σαν να βρίσκομαι κάπου αλλού. Σε ένα ξένο σώμα. Σε ένα κάθισμα. Δεν φοράω πια τη θερμική στολή, μόνο ένα απαρχαιωμένο μπουφάν. Βρίσκομαι σε ένα απαρχαιωμένο αυτοκίνητο, ο άνθρωπος που οδηγεί δίπλα μου είναι νευριασμένος, τινάζει το τσιγάρο του από το μισάνοιχτο παράθυρο του απ’ το οποίο μπαίνει κρύο.
 «Ξένους…»μονολογεί. «Γεμίσαμε ξένους…Γίναμε ξένοι στον τόπο μας….»
Κοιτάζω έξω και όλα αν και τελείως διαφορετικά, μοιάζουν οικεία. Οι άνθρωποι, οι δρόμοι, τα κτίρια, τα οχήματα.
 «Που είμαστε;» ρωτάω κοιτώντας τον ουρανό. Κανένα ασημένιο Οικουμενικό σκάφος με χριστουγεννιάτικα φωτάκια δεν διασχίζει ήσυχα τον νυχτερινό ουρανό. Μόνο κάτι αξιοθρήνητα φανάρια δρόμου.
«Δεν βλέπεις;» με κοιτά αγριεμένος φυσώντας τον καπνό «Κολλήσαμε! Έχουνε βγει παραμονή με τα αυτοκίνητα…»
 «Παραμονή; Ποιου έτους;» Με κοιτάει περίεργα αν και έχω αρχίσει να καταλαβαίνω τι συνέβη. Η λέξεις ‘ταξί’ , ‘ταρίφας’ και ‘επιβάτης’ έρχονται γρήγορα στην αφυπνισμένη συνείδηση που αποκτώ για έναν άλλο διαφορετικό παράλληλο κόσμο στον οποίο με πέταξε από βλάβη ο χρονοθάλαμος.
« ΠΟΙΟΥ ΕΤΟΥΣ;», επαναλαμβάνω επίμονα.
 «Του 2016…Παραμονές του 2016.», μουρμουρίζει να με ξεφορτωθεί «Νόμιζες κάτι άλλο;…Εδώ δεν είσαι, ρε φίλε;»
 Τώρα αναγνωρίζω τα πάντα. Ποιος είμαι, που πάω, σε ποιο κόσμο έχω πραγματικά μεγαλώσει ενώ θυμάμαι το αργοπορημένο μου ραντεβού «Εδώ. Άστε με εδώ!».

 Με το κλείσιμο της πόρτας του ταξί ξεθωριάζει και η ουτοπία ενός 2016 που ποτέ δεν θα δοθεί η ευκαιρία να υπάρξει παρά μόνο από μέσα από εκείνες τις ταινίες που έβλεπα πιτσιρικάς . Που περίμενα πως θα έβρισκα μεγαλώνοντας.
 «Καλή χρονιά» του εύχομαι τυπικά. Ο ταξιτζής βάζοντας στο πορτοφόλι τα χρήματα δεν απαντά. Πιάνει το τιμόνι με το ένα χέρι και φεύγει να προλάβει το φανάρι αφήνοντας με στο τσουχτερό κρύο της τελευταίας νύχτας του πραγματικού Δεκεμβρίου του 2015.
Ένα λεπτό μετά χτυπάω το κουδούνι του φίλου μου.